Onderzoek

Het verschuivend paradigma in de wetenschap

In de filosofie is een paradigma een samenhangend stelsel van modellen en theorieën die een denkkader vormen waarmee de ‘werkelijkheid’ wordt geanalyseerd. De wetenschapsfilosoof Thomas Kuhn beschreef de voortschrijdende ontwikkeling van kennis in de vorm van paradigmaʼs. Bij het toepassen van de wetenschappelijke methode komen steeds opnieuw waarnemingen naar boven die niet in de bestaande modellen of paradigmaʼs passen (anomalieën).
Gedurende enige tijd is het mogelijk om via kleine aanpassingen van een model de nieuwe waarneming in te passen, maar soms gebeurt het dat deze opeengestapelde aanpassingen een model steeds meer onder spanning zetten; het model is niet langer mooi, maar kent veel uitzonderingen of bijzondere situaties.
Op zulke momenten kan een nieuwe set theorieën ontstaan, een nieuw paradigma, dat op een andere manier alle tot dan toe bekende waarnemingen kan verklaren. Er zal zich rond de nieuwe theorie een groep wetenschappers vormen die de nieuwe theorie aanhangen, maar tegelijkertijd zal er onder andere wetenschappers weerstand opkomen tegen deze verandering; deze laatste groep zal de oude theorie blijven verdedigen.
Wanneer de nieuwe theorie succesvol blijkt en steeds meer aanhang krijgt, spreekt men van een paradigmaverschuiving.

De strikt rationeel-effectieve wetenschap stelt dat het menselijke gevoel subjectief is en daarom zou het menselijke gevoel niet geschikt zijn als methode van onderzoek. Deze stelling is een volstrekt achterhaald paradigma. Het is wel degelijk mogelijk om met het zenuwstelsel – het zesde zintuig – bewust ruimtelijk te voelen en uit een grote hoeveelheid subjectieve gevoelens en informatie wetmatigheden te destilleren die wetenschappelijk volledig evident zijn.

De wereldberoemde neuroloog Antonio R. Damasio is hoogleraar neurowetenschappen aan de universiteit van Zuid-Californië en hoogleraar neurologie aan de universiteit van Iowa. Hij is een van de meest vooraanstaande onderzoekers op het gebied van de neurologie in de wereld.
In zijn boek met de Descartiaanse titel ‘Ik voel dus ik ben’ schrijft hij: ‘Wij denken en voelen met dezelfde hersenen.’ Verder stelt hij in dit boek: ‘Dat subjectief verkregen gegevens niet wetenschappelijk bruikbaar zouden zijn, is onzin.’

Jill Bolte Taylor is neuro-anatomist en verbonden aan de Indiana University School of Medicine en spreekbuis voor het Harvard Brain Tissue Resource Center. Zij zegt het volgende over voelen en denken: ‘We noemen ons Homo Sapiens, de denkende mens. Klopt niet. We zijn voelende wezens, die ook denken.’

Eclectische wetenschap

De wetenschap van de Menselijke Geest is multidisciplinaire wetenschap die is gebaseerd op de volgende vijf complementaire disciplines: antropologie, filosofie, geografie, haptonomie en spiritualiteit.
Vanzelfsprekend ben ik net zoals iedere andere wetenschappelijke onderzoeker voortdurend aan het studeren en mij breed aan het informeren. Maar als enige onderzoeker heb ik rationeel, logisch en analytisch denken naadloos verweven met Happerceptieve Sensitiviteit (het bewust ruimtelijk voelen van de Geestvelden van andere mensen), introspectie (navoelen en nadenken wat de Geesten die het zenuwstelsel binnenkomen kwalitatief met je doen), meditatie ( het loslaten van geaccumuleerde Geesten van je medemensen uit je zenuwstelsel waardoor er ruimte ontstaat in de hersenen) en contemplatie (door de ruimte  die in de hersenen ontstaat kom je tot nieuwe inzichten, ga je eclectische verbanden zien en kom je tot universele wijsheid en de creatie van nieuwe wetenschappelijke kennis).

Een unieke innovatieve methode van onderzoek: de Happerceptieve Participerende Observatie (HPO)

De wetenschappelijke methode is een systematische manier om kennis te vergaren, gebaseerd op waarnemingen, metingen, voorspellingen, experimenten, verificatie en falsificatie.

In mijn methode van onderzoek heb ik happerceptie, introspectie, meditatie en contemplatie naadloos verweven met rationeel, logisch en analytisch denken.
Door mijn Happerceptieve Sensitieve vermogen uit de haptonomie te verbinden met de onderzoeksmethode van de culturele antropologie – de participerende observatie – is een unieke innovatieve methode van onderzoek ontstaan: de Happerceptieve Participerende Observatie (HPO).

De HPO is gebaseerd op een optimaal ontwikkelde Happerceptieve Sensitiviteit om de subtiele ruimtelijke werking en wetmatigheden van het unieke persoonlijke Geestveld van het individu en de unieke collectieve Geestvelden van culturen, stammen, klassen en groepen bewust ruimtelijk te kunnen voelen.
Door deze unieke en innovatieve methode van onderzoek heb ik stapje voor stapje de werking en wetmatigheden van de Menselijke Geest kunnen voelen en daardoor de wetenschap van de Menselijke Geest verder kunnen ontwikkelen.

Deze optimale Happerceptieve Sensitiviteit is voor iedereen die daar voor kiest op een volstrekt natuurlijke wijze (weer) te ontwikkelen door vaak alleen in de natuur te mediteren waardoor het zenuwstelsel op een natuurlijke manier zo sensitief wordt dat de mens daardoor bewust ruimtelijk kan voelen, met of zonder tactiel contact.

De volle ontplooiing van de affectieve happerceptieve vermogens impliceert per se en per definitie een goede psychische gezondheid en openbaart een harmonisch psychisch welzijn.

 Onafhankelijk Onderzoek

Home