Hoofdstuk 3

Het grote gevaar van affectieve deprivatie bij kinderen en de toenemende existentiële boosheid bij volwassenen

‘Zestig miljoen (60.000.000) kinderen in China groeien op zonder ouders. Een derde van de kinderen zal met mentale problemen in een instelling belanden. Nog eens 20 miljoen kinderen zullen vroeg of laat in de criminaliteit terecht komen’.
* ‘Generation Left Behind.’ – Een reportage van ABC Australia 2016

‘Nooit eerder groeien er zoveel kinderen in de westerse wereld op zonder te weten wat het betekent om een vader te hebben’ – ‘Vaderloosheid is de meest schadelijke trend van deze generatie’.
* The Father code

‘Het lijkt zo vanzelfsprekend, opgroeien met een vader. Maar voor bijna de helft van de Caraïbische Nederlanders is de realiteit dat ze vaderloos opgroeien’.
* CBS – 2015

‘Liefde. Dat helpt tegen radicalisering. Gelovige moslims radicaliseren zelden. Jongemannen zonder vaderfiguur wel. Ze zoeken een identiteit, willen erbij horen’.
* NRC. Caroline de Gruyter, 19-11-2015

‘Het kan heel bevrijdend voelen om anderen te laten boeten voor jouw gevoelens van mislukking’.
* Michael Kimmel, socioloog en oprichter van het centrum voor mannenstudies aan Stony Brook University New York.

‘Het aanwijzen van de bron van het probleem is de eerste stap naar een oplossing’.
* Ahmed Aboutaleb – burgemeester Rotterdam

‘Affectieve deprivatie is de zieke bron van gewetenloosheid, criminaliteit, bendevorming, extremisme, jihadisme, terreur, oorlogshandelingen en medeplichtigheid aan genocide’.
* Roy J.B. Noordhoek

‘Wanneer het onderwijs kinderen en studenten op een verantwoordelijke wijze wil gidsen en begeleiden naar affectieve en psychische volwassenheid, dan zal er in het curriculum van de onderwijsinstellingen niet alleen gefocust moeten worden op de eenzijdige ontwikkeling van de rationaliteit en de effectiviteit maar bovenal op de optimale ontwikkeling de affectieve vermogens’.
* Roy J.B. Noordhoek

‘Affectieve Zijns-bevestiging door middel van zuiver affectief psycho-tactiel-contact door kerngezonde liefdeschenkende ouders is een fundamenteel kinderrecht’.
* Roy J.B. Noordhoek

 

 

Door de onbeheersbare bevolkingstoename en overbevolking op onze planeet, de wereldwijde migratiestromen, de transformatie van monoculturele westerse landen naar multiculturele samenlevingen, de toenemende demografische druk in de urbane gebieden en de institutionele schaalvergroting in alle domeinen van de multiculturele samenleving, interacteren er zoveel verschillende mensen zo intensief met elkaar dat zowel kinderen als volwassenen steeds meer verschillende Menselijke Geesten (chemie, energie en informatie) van hun medemensen accumuleren in hun zenuwstelsels.

Hierdoor ontstaan er op relatief korte termijn bij zowel kinderen als volwassenen steeds meer gevoelens van:

  • Onbehagen
  • Irritatie
  • Stress
  • Angst
  • Boosheid
  • Haat en
  • Agressie

De voortdurende onbewuste accumulatie (opeenhoping), constipatie (verstopping) en/of toxificatie (vergiftiging) van talloze Menselijke Geesten in het zenuwstelsel zorgen er voor dat de gevoelscentra in de hersenen uitdoven waardoor kinderen en volwassenen steeds minder gevoel hebben met het eigen lichaam en de Happerceptieve Sensitiviteit – het bewust ruimtelijk voelend leven – volledig uitdooft.
Zowel kinderen als volwassenen raken daardoor de verbinding met het eigen lichaam kwijnt en zijn niet meer in staat om zich met de medemens te verbinden. Hierdoor kunnen volwassen mensen geen liefde meer voelen stromen en ouders geen liefde meer schenken aan hun kinderen.
Als gevolg hiervan ontstaan er bij steeds meer kinderen gevoelens van affectieve deprivatie en bij heel veel volwassenen gevoelens van existentiële onvrede en boosheid, waardoor er bij kinderen en volwassenen op den duur allerlei affectieve, psychische en zelfs somatische aandoeningen kunnen ontstaan.

Het ontberen, onthouden, ontnemen, te kort doen, afnemen, afpakken en beroven van liefde heet affectieve deprivatie. Affectieve deprivatie zorgt er voor dat kinderen en volwassenen minder levenslust, levenskracht, levensmoed en levensvreugde hebben.

Affectieve deprivatie is een pandemie die uiterst schadelijk is voor de menselijke gezondheid, de menselijke affectiviteit, het menselijke levensgeluk en de menselijke beschaving!

Zonder een brevet mag je niet vliegen, zonder rijbewijs mag je niet autorijden, zonder een vaarbewijs mag je niet met een snelle boot varen en zonder helm mag je niet op een bromfiets rijden. Maar kinderen maken en krijgen mag iedereen omdat voortplanting een mensenrecht is. Er zijn echter in toenemende mate mensen die daar absoluut niet geschikt voor zijn. Want er zijn te veel ouders die hun kinderen niet affectief (kunnen) bevestigen, hun kinderen slaan, psychisch kapot maken, seksueel misbruiken, verwaarlozen, uithongeren of juist vetmesten.

‘Ouders die vanwege hun drugs- of alcoholverslaving, psychische aandoeningen of leefsituatie niet in staat zijn tot verantwoord ouderschap moeten tijdelijk worden verplicht om voorbehoedsmiddelen te gebruiken’, zei minister Hugo de Jonge – vicepremier en minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport – toen hij nog zorgwethouder was in Rotterdam. ‘Sommige kinderen hebben het recht om niet geboren te worden’, stelde de Jonge.

‘Vechtscheiding dreunt bij kinderen heel lang na’ was de titel van een artikel in de Volkskrant van 25 januari 2017. Zodra zes op de tienduizend mensen griep hebben, spreken we van een epidemie. Maar waar spreek je van als maar liefst achthonderd van elke tienduizend mensen ergens last van hebben? Dit is namelijk het aantal kinderen dat jaarlijks bij een vechtscheiding betrokken raakt; achthonderd per tienduizend Nederlandse kinderen!
Over een griep kom je heen, maar de gevolgen van een vechtscheiding blijven vaak jarenlang – of zelfs levenslang – in je systeem zitten.

De problematiek van de eenoudergezinnen waar kinderen onvoldoende affectieve bevestiging van met name de vader krijgen, wordt nog versterkt door de feminisering van het basisonderwijs. Het Nederlandse basisonderwijs bestaat vrijwel geheel uit vrouwen.
In een artikel uit de Volkskrant van 9 september 2016 stond een artikel met de kop: ‘Het onderwijs heeft de mannen hard nodig. Er staan wéér minder meesters voor de klas. Had vijf jaar geleden 1 op de 8 basisscholen niet één man in het team, nu is dat zo bij 1 op de 6. Op 1100 basisscholen is geen man te bekennen. Als er al eentje werkt dan is dat de directeur of de conciërge. Het is om moedeloos van te worden’.

Er is onvoldoende ruimte op scholen om een mannelijke identiteit te ontwikkelen.
Uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt dat in Europa het verschil in onderwijsprestaties tussen jongens en meisjes is afgenomen maar dat dit voor Nederland niet het geval is. Nederland is het enige EU-lid waar de achterstand van jongens op meisjes is toegenomen. De achterstanden dreigen op het gebied van lezen, rekenen en de doorstroming naar hbo en universiteit.
Juist in het basisonderwijs is het voor het affectieve welzijn van jongetjes en meisjes van het grootste belang dat zij ook mannelijke rolmodellen hebben die de kinderen door middel van belangeloos affectief contact kunnen bevestigen in hun Bestaan.
Dit is de vrouwelijke leerkrachten natuurlijk geenszins aan te rekenen maar de politiek alleszins! Zij hebben het beroep van leraar in het basisonderwijs onvoldoende gefaciliteerd en gehonoreerd waardoor stoere mannen niet kiezen voor het fantastische beroep van leraar in het basisonderwijs.

De problematiek van affectieve deprivatie blijft zich meestal van generatie op generatie herhalen en deze affectieve deprivatie is veelal de oorzaak van leer- en gedragsstoornissen.
Hoe kunnen we deze vicieuze cirkel nu doorbreken?
Door affectieve deprivatie bij kinderen al in het basisonderwijs te herkennen zodat de directie en de leerkrachten van de school hierover met de ouders in gesprek kunnen gaan. Want de ouders zijn de primaire opvoeders van hun kinderen, niet de leerkrachten en de school!

Mannelijke en vrouwelijke leerkrachten die affectieve relaties met kinderen onderhouden zouden in feite al op de pabo’s geschoold moeten worden in de Haptonomie waardoor zij hun Happerceptieve Sensitiviteit optimaal kunnen ontwikkelen. Deze affectieve Zijnskwaliteiten kunnen zij dan integreren in hun persoonlijke Mens-Zijn en in hun specifieke beroep van leraar. Hierdoor kunnen affectief en psychisch uitgerijpte volwassen leerkrachten de kinderen beter affectief bevestigen, want ieder kind op aarde heeft het recht om te Bestaan, ieder kind heeft het recht op belangeloze affectieve bevestiging want ieder kind wil geliefd zijn en voelen dat mensen van ze houden.
Wanneer leerkrachten op de pabo’s worden geschoold in de Haptonomie – de (enige) wetenschap van de affectiviteit – dan worden zij ook gelukkiger mensen. Daardoor zullen zij nog meer van hun mooie en belangrijke beroep gaan genieten. Wanneer echte mannen het grote belang van belangeloze affectieve bevestiging voor kinderen in het onderwijs gaan beseffen dan wordt het vak van leerkracht wellicht ook weer aantrekkelijker voor stoere mannen.

Het is voor kleine kinderen heel belangrijk dat ze veel worden aangeraakt en geknuffeld door de moeder maar het is evident dat kinderen net zoveel behoefte hebben aan zuiver affectief psycho-tactiel-contact van en met de vader.

Orthopedagoog Peter de Vries van de Hogeschool Utrecht schreef een artikel in ‘Wij leren – kennisplatform voor het onderwijs – met de veelzeggende titel: ‘Aanraken van kinderen: tussen levensbehoefte en taboe.’
Hij besluit zijn artikel als volgt: ‘Mijn conclusie is dat het aanraken van kinderen binnen teamverband veel vaker aandacht moet krijgen. Informatieverstrekking om het belang van fysiek contact in de opvoedkundige relatie te benadrukken kan hierbij een grote rol spelen. Als jonge pasgeboren kinderen niet worden aangeraakt, sterven ze. We hebben het dus niet zomaar ergens over!’

Ieder mens straalt via de Plexus Solaris – de grote zenuwvlecht in de maagstreek – een uniek individueel Geestveld uit zijn lichaam. Het unieke individuele Geestveld van de mens representeert onze psycho-somatische gezondheid.
Deze psycho-somatische uitstraling bij mensen kent een kwalitatief optimum (kerngezond) en een kwalitatief minimum (doodziek) met daartussenin een waaier aan verschillende kwaliteiten van leven.
Des te hoger de psycho-somatische gezondheid van het unieke individuele Geestveld is, des te aangenamer we het vinden om de leefruimte met elkaar te delen, des te plezieriger we het vinden om elkaar lichamelijk aan te raken en des te gelukkiger we worden van het belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact.

Wanneer kinderen het regelmatige zuivere affectieve psycho-tactiele-contact van de ouders hebben moeten missen dan zal het seksuele contact in de pubertijd het enige tactiele contact zijn dat ze kennen. Bij mensen die affectief en psychisch niet zijn uitgerijpt wordt iedere vorm van aanraking geassocieerd met sensualiteit, erotiek en seksualiteit omdat ze het zuivere belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact immers niet kennen.
Dit vergroot de kans dat zij zich later schuldig maken aan kindermishandeling, een fascinatie ontwikkelen voor kinderporno en zich te buiten gaan aan seksueel misbruik van kwetsbare kinderen.
Bij jongetjes die de vaderliefde hebben moeten missen en alleen door de moeder zijn opgevoed, zien we vaak dat zij weinig respect hebben voor vrouwen, het criminele pad op kunnen gaan en de gemiste vaderliefde zoeken in de broederschap van een bende.
Meisjes die de vaderliefde hebben gemist, zijn vatbaar voor verkeerde mannen en loverboys, kunnen gaan prostitueren, raken vaak vroeg zwanger en zoeken in (oudere) mannen een ‘Sugar Daddy’.

Affectieve deprivatie is veelal de oorzaak dat het met kinderen ook educatief misgaat (ze gaan niet meer naar school), dat het op sociaal gebied verkeerd gaat (ze hebben de verkeerde vrienden), het economisch mislukt (ze vinden geen werk), en ze zich op cultureel gebied ook niet ontwikkelen (want ze hebben geen geld).
Door het gemis aan zuiver affectief psycho-tactiel-contact van de vader kan het geweten zich slecht of zelfs in het geheel niet ontwikkelen wat in veel gevallen de opmaat is voor een criminele loopbaan in een bende met uitzicht op detentie en recidive. De bende is het substituut voor de gemiste warmte en geborgenheid in het gezin. De broederliefde en het ‘huggen’ (knuffelen) tussen de bendeleden (‘brothers’) is het substituut voor het gemiste zuivere affectieve psycho-tactiele-contact van en met de vader.

Politie en justitie proberen (motor-)bendes te verbieden zonder enige notie te hebben waarop de wereldwijde toename van (motor-)bendes feitelijk is gefundeerd.
Bendes ontstaan als gevolg van affectieve deprivatie in het gezin. Met name door het gemis aan zuiver affectief psycho-tactiel-contact van en met de vader. Deze bendes zijn de vergaarbak voor affectief gedepriveerde boze mannen en gegrondvest op de oerkracht van broederliefde.

Amerikaans onderzoek van een organisatie met de naam ‘The Father Code’ schrijft: ‘Vanavond gaat 40 procent van de kinderen in de westerse wereld naar bed in huizen waar hun vaders niet leven. Voordat zij de leeftijd van achttien jaar hebben bereikt hebben meer dan de helft van de Amerikaanse kinderen een groot gedeelte van hun kindertijd door moeten brengen zonder hun vader. Nog nooit in de geschiedenis van de Verenigde Staten zijn zoveel kinderen vrijwillig in de steek gelaten door hun vaders. Nog niet eerder zijn zoveel kinderen opgegroeid zonder te weten wat het is om een vader te hebben. Vaderloos zijn is de meest schadelijke demografische trend van deze generatie. Het is de belangrijkste oorzaak van de afname van het welzijn van kinderen en volwassenen. Het is ook de motor achter de meest urgente sociale problemen. Als deze trend zich doorzet zal vaderloosheid de vorm van de samenleving ernstig veranderen’.

De 9 verwoestende effecten van de afwezige vader:

  • 5 keer hogere zelfmoord cijfers dan het gemiddelde
  • Dramatische toename van depressie en angst
  • 32 keer hogere gevangenisstraf dan het gemiddelde
  • Afname van de leerprestaties en een toename van voortijdig schoolverlaters
  • Een consequent lager inkomensniveau
  • Lagere baanzekerheid
  • Hogere cijfers van scheidingen en relationele problemen
  • Aanzienlijke toename van het gebruik van drugs
  • Toename van sociale en mentale gedragsproblemen

Het is bijzonder interessant dat de schadelijke gevolgen van vaders die wel fysiek aanwezig zijn in het gezin maar die geen zuiver affectief psycho-tactiel-contact met hun kinderen hebben, net zo groot zijn als in de gezinnen waar de vader fysiek afwezig is!

Wanneer ouders hun baby liefdevol in hun armen houden, dan is er sprake van belangeloos affectief psycho-tactiel-contact. Dit belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact vindt plaats in het individuele Geestveld van de moeder of de vader. Tijdens dit belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact stroomt de Geest van de moeder of de vader het zenuwstelsel van de baby binnen en na regelmatig belangeloos affectief psycho-tactiel-contact zetelen de beide Geesten van de moeder en de vader zich in de kruin van de hersenen van het kindje. De kruin van de hersenen is het affectieve fundament van ieder mens dat allesbepalend is voor de psychische stabiliteit en draagkracht voor de rest van het leven.

De zuiverheid van het belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact wordt dus bepaald door de psycho-somatische gezondheid van het individuele Geestveld van de moeder en de vader waarin het belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact met het kindje plaatsvindt.
Wanneer er voortdurend gezonde Geesten van de moeder en de vader het zenuwstelsel van het kindje binnenstromen en die gezonde Geesten dominant worden in de kruin van de hersenen, dan zorgt dat voor het ‘Goede’ in de mens. De affectief bevestigde mens met gezonde Geesten in de kruin van zijn hersenen is vrijwel altijd een ethisch en gewetensvol mens.
Wanneer er voortdurend ongezonde Geesten van de moeder en de vader het zenuwstelsel van het kindje binnenstromen en die gezonde Geesten dominant worden in de kruin van de hersenen, dan zorgt dat voor het ‘Kwade’ in de mens. De niet affectief bevestigde mens met ongezonde Geesten in de kruin van zijn hersenen kan daardoor een onethisch en gewetenloos mens worden.
Uiteraard zijn bovenstaande verklaringen twee uitersten met ertussenin een waaier van andere kwaliteiten van leven.

Steeds meer kansarme migranten willen uit het Midden-Oosten en Afrika naar Europa komen. Al deze veelal jonge laagopgeleide mannen willen niet zo graag naar Nederland, Duitsland en Zweden komen omdat ze Nederlanders, Duitsers en Zweden de leukste mensen ter wereld vinden waar ze de rest van hun leven mee willen samenwonen en samenleven. Nee, het zijn keiharde effectief calculerende motieven waarop deze mensen hun keuze baseren om naar Europa te komen. Zij komen hiernaartoe omdat Europa het rijkste en welvarendste continent ter wereld is!
Honorair consul van Guinee-Bissau Jan van Maanen vindt het niet gek dat Afrikaanse jongeren de lage salarissen niet langer pikken en naar Europa vertrekken. Een mentaliteitsverandering in het westen is de oplossing voor het migratieprobleem, ziet hij na 40 jaar in Afrika. ‘Als je de emigratie wilt stoppen dan moet je de leefomstandigheden in de landen van waaruit geëmigreerd wordt, drastisch verbeteren. Dat lukt niet met een beetje ‘goed doen’ zo blijkt na 60 jaar Fairtrade. Het werkt alleen als de westerse consument bereid is om een stuk van de taart af te staan. Verbeter je de omstandigheden voor sojaboeren, dan wordt vlees duurder. Verdient de kamerjongen in het hotel in Gambia meer, dan wordt de vakantie duurder. Gaan we dan nog wel op vakantie? Of zoeken we dan toch nog iets wat goedkoper is? Kun je die mentaliteit veranderen, dan heb je een begin van een oplossing van het emigratieprobleem’ aldus Jan van Maanen.

Doordat we in Europa met te veel mensen van verschillende culturen, stammen, klassen en groepen te dicht op en met elkaar leven, worden de zenuwstelsels voortdurend gebombardeerd door telkens wisselende individuele en collectieve Geestvelden. Door al die verschillende Geestvelden ontstaan er bij steeds meer mensen onbegrepen gevoelens van onbehagen en irritatie. Vervolgens kunnen deze gevoelens overgaan in stress en angst. Door die angst trekken mensen zich terug in de eigen cultuur, stam, klasse of groep waardoor segregatie ontstaat. De mensen worden binnen de eigen cultuur, stam, klasse of groep onbewust angstig van elkaars negatieve of zelfs zieke Geesten en bevestigen elkaar in deze angst en boosheid waardoor projectie ontstaat. Hierdoor neemt de polarisatie, boosheid, haat en agressie toe naar de andere culturen, stammen, klassen en groepen en ontstaat discriminatie.

Discriminatie betekent letterlijk: ‘het maken van onderscheid’. In de huidige maatschappelijke en juridische context betekent discriminatie het onrechtmatig onderscheid maken tussen mensen of groepen, oftewel het niet gelijk behandelen van gelijke gevallen.
De voornaamste vormen van discriminatie zijn: afkomst (racisme), geslacht (seksisme), seksueel gedrag en seksuele geaardheid, geslachtsidentiteit of transseksualiteit (transfobie), godsdienst, uiterlijk, maatschappelijke klasse, scholingsgraad, leeftijd, politieke voorkeur, sociaal gedrag, subcultuur, enzovoort.

Maar waarop is het subtiele proces van discriminatie feitelijk gebaseerd?
Discriminatie vindt zelden plaats wanneer mensen op vrijwel dezelfde psycho-somatische gezondheid leven, want mensen die op dezelfde psycho-somatische golflengte leven voelen zich affectief verbonden met elkaar. Mensen met een gezond lichaam en een gezonde Geest in de kruin van hun hersenen stralen een gezond psycho-somatisch Geestveld uit. Mensen met een gezonde uitstraling worden zelden gediscrimineerd.
Discriminatie vindt vaak plaats wanneer mensen op een te verschillende psycho-somatische gezondheid leven, want mensen die niet op dezelfde psycho-somatische golflengte leven voelen zich niet affectief verbonden met elkaar. Mensen met een ongezond lichaam en een ongezonde Geest in de kruin van hun hersenen stralen een ongezond psycho-somatisch Geestveld uit. Mensen met een ongezonde uitstraling worden vaker gediscrimineerd.
Mensen worden dus feitelijk gediscrimineerd op basis van de uiterst subtiele psycho-somatische gezondheid van het individuele Geestveld van het individu of het collectieve Geestveld van de cultuur, stam, klasse of groep. Want de psycho-somatische gezondheid is allesbepalend voor onze affectieve uitstraling.

Wanneer ouders hun kinderen niet affectief (kunnen) bevestigen dan raken die kinderen affectief gedepriveerd. Wanneer  jongeren in hun bestaan worden ontkend door andere mensen dan voelen zij zich sociaal en/of raciaal gediscrimineerd. Wanneer volwassenen niet in staat worden gesteld hun talenten te ontwikkelen in een baan dan raken ze economisch gemarginaliseerd. Hierdoor worden mensen angstig, verdrietig, machteloos, gefrustreerd, boos en rancuneus. Dan kunnen zij op zoek gaan naar een zondebok en mensen die op zoek zijn naar een zondebok, die vinden er altijd wel één. Op de gevonden zondebok reageren zij hun opgekropte angst, verdriet, machteloosheid, frustratie, boosheid en rancune af.
Het is de schuld van de Christenen, de Hindoestanen, de Islamieten, de Joden, de Boeddhisten of de Humanisten. Het is de schuld van de Liberalen, de Socialisten of de Communisten. Het is de schuld van de geprivilegieerde bovenklasse, de intermediaire middenklasse of de gedepriveerde onderklasse. Het is de schuld van de lesbiennes, de homoseksuelen, de biseksuelen, de transgenders of de mensen met een intersekse conditie. Het is de schuld van de witte mensen, de gele mensen, de rode mensen, de bruine mensen of de zwarte mensen, …..

De recente geschiedenis van dit mensdom heeft laten zien tot welke gruweldaden affectief gedepriveerde mannen met een zieke Geest in hun affectieve fundament (de kruin van de hersenen) uit alle denkbare culturen in staat zijn: Adolf Hitler van Duitsland, Jozef Stalin van Rusland, Idi Amin van Oeganda, Pol Pot van Cambodja, Saddam Hoessein van Irak, …..

Wanneer een mens op zijn 20e, 40e of 60e levensjaar vastloopt in zijn leven en door therapeutische begeleiding gaat herkennen en erkennen dat hij nu eenmaal het genetische product is van zijn ouders en dat de Geesten die zetelen in de kruin van zijn hersenen in de meeste gevallen de ongezonde Geesten zijn van zijn ouders, dan is dat een onvoorstelbare en zelfs traumatische ontdekking.
Daarom heeft ieder kind dat gaat beseffen dat hij deze ‘erfelijke belasting’ van zijn ouders heeft doorgekregen het recht om een poosje boos te zijn op zijn ouders. Maar uiteindelijk lost die existentiële boosheid naar de ouders ook niets op omdat die ouders hun ‘erfelijke belasting’ in de meeste gevallen ook weer onbewust en onbedoeld hebben doorgekregen van hun ouders.

Wanneer mensen de pech hebben dat zij niet door het zuivere affectieve psycho-tactiele-contact zijn bevestigd door hun ouders en daardoor lijden aan affectieve deprivatie, dan kun je dat alleen maar veranderen door iedere dag keihard te werken aan je psycho-somatische gezondheid. Want gezonde mensen hebben een zuivere Geest in de kruin van hun hersenen en daardoor een positieve uitstraling. Mensen met een positieve uitstraling zijn succesvol in het aangaan van sociale en economische ontmoetingen, contacten en relaties. Deze affectieve en authentieke mensen worden zelden gediscrimineerd.
Mensen uit de gedepriveerde onderklasse moeten de succesvolle medemens niet als een geprivilegieerde rivaal zien waartegen zij zich boos en rancuneus afzetten, maar als een rolmodel voor hun eigen succesvolle verheffing!

In Nieuwsuur van 16-08-2017 ging het over vaders die maanden betaald verlof krijgen in Zweden. In Zweden krijgen beide ouders samen 480 dagen betaald vrij, dus zestien maanden. Ze mogen het verlof zelf indelen. Vergeleken met vaders in andere landen nemen die van de Zweden een flink deel voor hun rekening.
‘Acht maanden zijn voor de vader en acht maanden voor de moeder. Maar je kunt de andere ouder wel een deel van jouw verlof geven’, zegt socioloog Ann-Zofie Duvander van de Universiteit van Stockholm. ‘Drie maanden verlof moet je echt zelf opnemen, die kun je niet weggeven. Als je die niet gebruikt als vader of moeder, ben je ze kwijt’.
De vrouw van Olle is blij dat haar man ook kan zorgen voor hun zoontje. ‘Het helpt de kinderen een goede band te krijgen met hun vader’, zegt Elin. ‘Mijn eigen vader is ook een jaar bij me gebleven. Mijn zus en ik hebben echt een fantastische band met hem’.
Olle mist soms wel zijn werk bij een ingenieursbedrijf. ‘Ik was een hoog tempo gewend in mijn dagelijks leven. Nu ligt het tempo lager, maar biedt het allerlei andere uitdagingen’. Zijn baas vindt het logisch dat Olle een tijd weg is. ‘Kinderen hebben hun ouders nodig. En ouders moeten een band vormen met hun kinderen’, zegt Pia Gogman. ‘Werknemers moeten nieuwe dingen leren. Groei komt op veel manieren, dus dit kan iets positiefs zijn’.

In Nederland heeft de partner bij de geboorte van een kind recht op 1 werkweek geboorteverlof.
Bij recht op ouderschapsverlof krijgen de ouders maximaal 26 keer het aantal uren verlof dat zij werken.

Wanneer ouders ouderschapsverlof krijgen dan nemen ze ook geen ongezonde Geesten (stress) in hun zenuwstelsel mee van hun werk. Hierdoor zal de psycho-somatische gezondheid van het individuele Geestveld dat zij uitstralen positiever zijn.
Dan zal het zuivere affectieve psycho-tactiele-contact tussen de ouders en het kind plaatsvinden in een gezond en positief Geestveld van de beide ouders. Dat betekent dat de beide Geesten van de vader en de moeder die veelvuldig het zenuwstelsel van het kind binnenkomen en zetelen in de kruin van de hersenen van het kind, ook gezond en positief zijn.
Regelmatig zuiver affectief psycho-tactiel-hechtings-contact tussen ouders en kinderen is van fundamenteel existentieel belang en zorgt voor de rest van hun leven voor psychische stabiliteit en draagkracht. Deze kinderen zijn ook aardige en gelukkige kinderen met een zuiver ontwikkelde ethiek die liefdevol kunnen samenleven en samenwerken met andere kinderen.

De Haptonomie – de wetenschap van de affectiviteit – is op dit moment (nog) een westerse wetenschap en is nog niet vertaald naar andere culturen. Ondanks dat affectiviteit en liefde universele menselijke vermogens en kwaliteiten zijn, is de wetenschap van de affectiviteit geen heilsleer en zijn therapeuten die op haptonomische basis werken geen halfgoden die met het zuivere affectieve psycho-tactiele-contact het panacee (wondermiddel) in handen hebben waarmee alle problemen in de wereld kunnen worden verholpen.
Maar de Haptonomie biedt met haar unieke toepassingsvormen als enige wetenschap het belangeloze affectieve psycho-tactiele-contact waardoor er bij de affectief gedepriveerde mens weer levenslust ontstaat en deze mens kan rijpen naar affectieve en psychische volwassenheid. Hierdoor kan deze affectief bevestigde mens uitgroeien tot een levenslustige, authentieke, autonome, ethische, zelf-verantwoordelijke, blije en gelukkige levenskunstenaar.
Want wanneer jongens en meisjes voldoende affectief zijn bevestigd in hun Bestaan en Zijn, door liefdeschenkende ouders, dan zullen zij later ook liefdevol zijn naar hun partner, kinderen, ouders en medemensen. Door passie gedreven zullen zij hun missie vinden in hun leven waardoor zij ook educatief, sociaal, economisch en maatschappelijk succesvol zullen zijn.
Bovendien is de affectief bevestigde mens veel beter in staat dan de effectief geconditioneerde mens om authentieke ontmoetingen, affectieve contacten en duurzame relaties aan te gaan met zijn medemensen. Deze affectieve zijns-kwaliteiten zijn in onze overbevolkte multiculturele wereld een absolute vereiste om te kunnen (over-)leven!

Nederland en de meeste andere westerse samenlevingen zijn inmiddels getransformeerd van monoculturele landen naar multiculturele samenlevingen en hebben een groeiende gedepriveerde autochtone en bi-culturele onderklasse. Er ontstaat wereldwijd een steeds groter wordende kloof tussen de geprivilegieerde bovenklasse en de gedepriveerde onderklasse. De intermediaire middenklasse wordt verscheurd en krimpt omdat de bovenlaag van de middenklasse zich psycho-somatisch assimileert aan de geprivilegieerde bovenklasse en de onderlaag van de middenklasse zich psycho-somatisch assimileert aan de gedepriveerde onderklasse. Dat is een zorgelijke ontwikkeling omdat de middenklasse de ruggengraat is van een gezonde en vitale samenleving!

Helaas zijn het geprivilegieerde establishment en deze gedepriveerde autochtone en bi-culturele onderklasse volledig los gezongen van elkaar.
Het vergt empathie, compassie, wijsheid, visie en daadkracht van het politieke establishment om ook de burgers uit de onderklasse onderdeel uit te laten maken van een inclusieve multiculturele samenleving.
Wanneer strikt rationeel en effectief geconditioneerde politici niet kunnen doorvoelen wat er leeft in de multiculturele samenleving, dan is dat levensgevaarlijk want de geschiedenis heeft uitgewezen dat een ontevreden onderklasse die zich niet gehoord en gezien voelt door de elite het beste recept is voor anarchie en een revolte.

Als het geprivilegieerde Europese establishment op termijn een revolte van de onderklasse wil voorkomen dan zal zij tot revolutionaire daden moeten overgaan. Het is vijf voor twaalf in Europa en daarom is het de hoogste tijd dat een nieuw establishment wél het grote belang van de menselijke waardigheid, de menselijke liefde en het menselijke levensgeluk serieus gaat onderkennen.
De gedepriveerde autochtone en bi-culturele onderklasse moeten worden gefaciliteerd middels educatieve, preventieve en therapeutische gezondheidsinterventies zodat ook zij zich succesvol kunnen verheffen.
Des te hoger de psycho-somatische gezondheid en kwaliteit van leven van alle burgers van een land zijn, des te groter de omvang en diversiteit van een goed functionerende multiculturele samenleving kan zijn. Bovendien zorgen gezonde en gelukkige burgers ook voor een gezonde en vitale economie. Daarom is de verheffing van de multiculturele autochtone en bi-culturele onderklasse in Nederland en Europa niet alleen een kwestie van gezond verstand maar bovenal een kwestie van beschaving!

 

Home